OVER DE INLEIDING TOT DE PREEK VAN AUGUSTINUS OVER JOHANNES 1:1

1 Sinds enkele weken lees ik preken van Augustinus. 1600 jaar oud zijn ze. Uitgesproken in het Latijn voor toehoorders die ik me nauwelijks kan voorstellen, in een culturele wereld waar ik geen directe toegang toe heb en bovenal vanuit een Bijbelse tekst – de Latijnse vertaling van de Bijbel – die door mij niet gebruikt wordt. Dat is aanleiding voor grove misverstanden en de reden dat ik me daarin zou verdiepen is niet onmiddellijk helder. Toch vind ik het fascinerend om te zien hoe deze stem uit een ver verleden probeert om mij goed bekende teksten te doorgronden en LEES HIER VERDER…

Tussen Lamech en Noach – Bijbelse Theologie deel 8

This entry is part 12 of 15 in the series Bijbelse theologie

Deel 8 van de serie Bijbelse Theologie (was: Oude en Nieuwe Verbond). In deze aflevering gaat het over de voortwerking van de zonde in de familie van volkeren, de beginselen van het kwade die leiden tot de diagnose van Genesis 6:12: “Toen zag God de aarde, en zie, zij was verdorven; want alle vlees had zijn weg verdorven op de aarde.” En daarvoor: “de aarde was verdorven voor Gods aangezicht en de aarde was vol met geweld (6:11)” Immers er was zoiets als het volkomen bederf, “En de HEERE zag dat de slechtheid van de mens op de aarde groot LEES HIER VERDER…

Bijbelbespreking: waarom de kinderdoop?

This entry is part 2 of 16 in the series Bijbelbespreking

Een levendige discussie op de bijbelbespreking van woensdag 4 januari 2017. Waarom de kinderdoop? Zondag 25 van de Catechismus maakt immers duidelijk dat de rechtvaardiging berust op een levendmakend geloof, dat een gave is van de Heilige Geest. Het sacrament van de doop is daarvan het zichtbare teken – namelijk van de toezegging van God om vergeving van zonden te schenken. Wie deze toezegging en belofte benadrukt komt dan ook uit bij vraag 74: Zal men ook jonge kinderen dopen? Het antwoord is dan JA, omdat deze toezegging ook jonge kinderen geldt. Wie echter benadrukt dat de persoonlijke geloofsbeslissing de LEES HIER VERDER…

God als Persoon

In onze apostolische geloofsbelijdenis is het een volstrekte vanzelfsprekendheid, dat God een persoon is. Wij kennen God als een persoonlijke God en niet als een onpersoonlijke macht of kracht. Die uitspraak behoort tot de meest fundamentele uitspraken in het christendom. Maar tegelijkertijd kleven daar grote moeilijkheden aan vast, met name voor moderne mensen. En dat is terecht. Het is niet zo makkelijk te begrijpen dat een wezen dat we ons voorstellen als eeuwig en almachtig, als volkomen verschillend van ons menselijke bestaan, toch een persoon kan worden genoemd. Het is misschien al wat minder moeilijk om te zeggen, dat wij LEES HIER VERDER…

Menno Simons: pacifisme van de minderheid

Tekst van een lezing uit 2003 Menno Simons leerde in 1539: “De wedergeborenen gaan niet de oorlog in en raken niet betrokken in conflicten. Speren en zwaarden laten we over aan diegenen, die, helaas, het bloed van mensen en van varkens van bijna dezelfde waarde achten .” Het pacifisme van de Menisten naar het model van Menno Simons kun je aanduiden als het “pacifisme van de deugdzame minderheid”. Het uitgangspunt is dat Christelijke waarden niet voor iedereen gelden. De kerk is geroepen om een hogere vorm van gerechtigheid te laten zien, en tot die gerechtigheid hoort de opdracht van Jezus LEES HIER VERDER…

Het alternatief van Jezus

Het bijzondere van Jezus positie blijkt uit zijn weigering de bestaande politieke alternatieven te aanvaarden. Het revolutionaire geweld van de Zeloten, de strategie van collaboratie van de priesters, de wereldverzakende ascese van de Essenen, en het streven naar cultische zuiverheid en de sociale ethiek van het compromis van de Farizeeën pasten niet bij Jezus’ verkondiging van het koninkrijk. In de ethiek van het koninkrijk zoals Jezus die gepredikt heeft, gaat het om een creatieve en actieve zorg om de persoon die het kwade doet, zonder ook zijn doelen te aanvaarden. Door de limiet aan de wraak ernstig te nemen, en LEES HIER VERDER…